Klapp i fred

Vi kan alle gi litt for freden. Vi kan alle ofre litt for den gode saka. Om ikkje anna, så kan vi i alle fall gi rytmesansen vår.

Det kan vere greitt å tenke litt på dette med fred i alle fall denne eine gongen i året, denne eine veka då fredsprisen blir delt ut og vinnaren blir feira med internasjonale stjerner under Nobel-konserten.

Eg blir alltid inspirert av Nobel-konserten. Eg tenker at vi kan alle gjere noko, vi kan alle ofre litt, for noko som er viktig. I staden for å alltid spørje om dette eigentlig er ein god ide, om ikkje dette eigentlig ser litt dumt ut. Eit eller anna kan vi gjere. Eit eller anna kan vi ofre.

Det som inspirerer meg til å tenke slik er bilda av publikum under Nobel-konserten. Der står det ein eller annan artist frå hitlistene eller frå Norge eller frå Afrika på scenen og oppfordrar publikum til å klappe eller synge eller danse.

Og så får vi sjå publikum.

Og der står dei, alle dei som ikkje vanligvis går på konsertar med populærmusikk i Oslo Spektrum, alle dei som ikkje har drive så mykje med stagediving i si tid, men i staden har brukt ungdomstida til organisasjonsarbeid og politikk. Der står dei, komitémedlemmene og politikarane. Det er noko søtt over dei der dei står og prøver å få det til å sjå ut som om det å bevege seg rytmisk til musikk er noko dei gjer daglig. Dei klappar omtrent i takt og rører leppene for at det skal verke som om dei kan teksten til den store hiten til Jason Mraz. Dette er ikkje noko dei vanligvis gjer. Dette er ikkje dei i det heile tatt, og alle kan sjå det, men dei gjer det likevel, denne eine gongen, fordi det er Nobel-konsert. Og då står dei der og oppfører seg, etter beste evne, slik ein oppfører seg på konsert.

Der står sjefen sjølv også, leiaren i Nobelkomiteen, Ole Danbolt Mjøs. I dress og slips står han der, professoren, kommandøren av St. Olavs Orden. Der står han, den snart sytti år gamle heiderskaren med sideskill og klokt blikk og briller, og gyngar forsøksvis rytmisk frå side til side og viftar forsøksvis rytmisk med den høgre arma, fordi at Diana Ross har gitt han beskjed at han skal gjere akkurat det.

Og han gjer som han får beskjed om, akkurat som han gjorde då Diana Ross bad alle klappe og synge ”Stop! In the name of love!”, for han veit at han må gjere dette, Nobel-sjefen, han har ikkje noko val, for han sitt rett ved dei kongelige, og rett ved fredsprisvinnaren sjølv, så det er store sjansar for at akkurat denne delen av tribunen blir filma, og då vil det verke veldig dumt viss akkurat han, leiaren i Nobel-komiteen, er den einaste som ikkje gjer som han får beskjed om. Det blir heilt feil om akkurat han berre sitt der med hendene i fanget og ser rett fram medan presidentar og prinsar og fredsprisvinnarar rundt han på alle kantar legg alle omsyn til verdigheit til side i nokre sekund og gjer så godt dei kan for å vifte i takt.

Derfor står han der, heiderskaren, professoren, Nobel-mannen, og gyngar, og viftar. Du ser at dette ikkje er noko han gjer ofte, du ser at han ikkje synest dette kjem heilt naturlig. Men han gjer det. Eg veit ikkje kva han tenker der han står. Men eg liker det eg ser. Det er noko vakkert over det. Og eg håper han står der og viftar og gyngar og klappar, medan han tenker: Eg har kanskje ikkje mekla i så mange krigsområde, eg har kanskje ikkje rydda så mange miner sjølv, men har då vore med på å dele ut nokre fine fredsprisar i mi tid, og ein gong i året står eg her, vaksne mannen, og viftar urytmisk med handa, og gyngar frå side til side, sjølv om eg veit at mange millionar kan sjå meg. Eg har sannelig gjort mine offer for den gode saka, eg også.”

Og det har du. Det har du verkelig.

Are Kalvø - 13.12.2008